არ მახსოვს როდის დავკარგე ფერი, მკვდრის და გავცოცხლდი, როცა შენს სულში გაზაფხულივით გამოვიღვიძე, როცა შენს ყელზე კოცნა — კოცნით მაღლა ავცოცდი და ასე ტკბილი ჯერ არ ყოფილა ჩემი სიფხიზლე. არ მახსოვს როდის დავიწყე ფრენა, შენი ალერსით, ან როგორ

J’ai rien oublie Et rien est change Le vent de mere A tout cache…. J’ai rien oublie…. Je rien oublie…….   Le vent de mere Petite maison Blanches fenetres Et triste belle chanson… Le

Пальцами касаясь темноты На ощупь понимая вечность Я умираю от твоей любви И отрицаю бесконечность. Ладонями прикрою я твои глаза Чтоб ты не видел, как тебя я обожаю Я буду ещё раз любить тебя Нечеловеческую страсть не обнажая.

капля крови на моей руке... расcкажи о боли в сжатом кулаке…. расскажи о страсти траченой души расскажи о том, о чем молчала ты…….. срез на белой коже……… ожерельем пот… нет, не больно вовсе а кровь всё

მე ღმერთს ყოველთვის ვუსვამდი კითხვას, რატომ არ მქონდა ნამდვილი გრძნობა, რატომ ვიყავი მუდამ ეული და მარტოობამ რატომ მაჯობა . ნამდვილ სიყვარულს ვეძებდი გულით, მინდოდა მხოლოდ მასთან შეხვედრა, ვინც გამიგებდა, ვეყვარებოდი, ვინც კი შეძლებდა

გიორგი გაბაიძე — შენ ელი (თუნთას). კითხულობს ავტორი. შენ ელი, ვის ელი, ყოველდღე რომ ელი? მოვა ის თებერვლის თოვლივით ხვალ ან ზეგ, მთვარეზე დაკრეფილ შროშანთა მთოვ-ელი, ჟრუანტელს სხეულზე ფანტელად დაგასევს. ის მოვა უბრალოდ, ანაზდად მომენდე... ფანტ-ელის